مریم سپید

بهاران چو گل از چمن بردمد / گل مریم از خاک من بردمد

BASE

بعضی گوشیای تلفن بیس ( base ) دارن. هر وقت گمش میکنی دکمه بیسو میزنی صداش مثلا از توو (گلاب به روتون ) توالت یا زیر نشیمنگاه یه بنده خدا یا از توو یخچال یا زیر مبل، توو کمد و .. بالاخره صداش از یه جایی درمیاد که تو پیداش میکنی و کارت راه میوفته.

خیلی زیاد دلم میخواست بعضی چیزای دیگه هم بیس داشتن. مثلا ریموت کنترل تلویزیون. من همیشه خدا هر وقت می خوامش باید دست کم پنج دقیقه بگردم دنبالش. خوب اگه بیس داشت چقدر خوب میشد.

یا مثلا اگه جورابای آدم بیس داشت چقدر عالی می شد. دقت کردین دقیقا وقتایی که برای بیرون رفتن عجله داری گمشون میکنی. باید صدتا کشو و کمد و جیبو بگردی تا پیداشون کنی. تازه اگه شانس بیاری هر دو لنگه اش با هم باشه.

حالا شاید اینا خیلی مهم نباشه. اما بعضی وقتا آدم یه چیزای باارزشی تو زندگیش گم میکنه که بعدها شدیدا بهشون نیاز پیدا می کنه.

مثلا اگه دوستای قدیمی که به دلایل مختلف و اتفاقات روزگار گمشون کردی، اگه یه چیزی مثل بیس داشتن، چقد راحت پیداشون می کردی. 

یا ای کاش دل آدمم بیس داشت. یه وقتایی که گمش میکنی میشد براحتی ردشو زد.

خداوندا پناهم ده، دل گمگشتۀ من را نشانم ده

همین

  
نویسنده : مریم ; ساعت ۸:٥۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۸/۱٢/۱٩
تگ ها :