مریم سپید

بهاران چو گل از چمن بردمد / گل مریم از خاک من بردمد

لاکپشت وبلاگ نویس

ای کاش میشد مثل لاکپشت هر از گاهی دست و پامونو جمع کنیم و به خاطر اطمینان به لاکِ ضد ضربه امون، چند صباحی فارغ از همه چیز و همه کس خستگی هامون رو از تن به در کنیم.

احتمالا یه چند روزی برم توو لاکِ خودم. ولی خیالتون راحت لاکِ من مجهز به وسایل ارتباط جمعیه.

البته خوب خیلی هم قابل پیش بینی نیستم، ممکن سرمو یواشکی از لاکم بیارم بیرون که مطمئن بشم دنیا همچنان دست من نیست!

این روزا خیلی خسته میشم. سرما خورده ام، یه سوزش خفیف ته گلوم احساس میکنم، بدنم کوفته است و هرچند دقیقه یکبار سرفۀ خشک میکنم ( خانوما و آقایون دکترا هر کی میخواد طبابت کنه، بسم الله... ) مامان و بابا برای چند روز رفتن سفر و یکی نیست یه لیوان آبی یه کاسۀ سوپی بده دستم. خلاصه که با یک عدد مریمِ سپیدِ بیمارِ خستۀ تنها روبرو هستید.

مشغله کاریم این روزا زیاد شده، منم بجای اینکه بیشتر استراحت کنم بیشتر خودمو خسته میکنم. پنجشنبه طبق روال همیشگی رفتیم کوه. جای شما سبز، چیزی نمونده بود قله رو فتح کنیم. بعد از اونجایی که من در حالت مرگ هم اگه باشم دعوت به کوه رو رد نمیکنم شنبه هم رفتیم گلابدره. باز هم جای شما خالی، خستگی داشت، اما بسیار بسیار خوش گذشت.

بنابراین عکسای این سری دو قسمت شدن. هفتا عکس اول از درکه است که شامل یه در قدیمی، مرغابی خفته، شقایق همیشه عاشق و طبیعت میشه و مابقیش از گلابدره است که شامل تهران از دور، کتری بر آتش، دو قاصدک، سایۀ مریم سپید و باز هم طبیعته.

دلم میخواست یه کلبه ای اون بالا میساختم تا وقتایی که از شهر و آدماش خسته میشم به کوه پناه ببرم. و اینم رویایی که در قالب شعر!! دراومد:

کلبه ای خواهم ساخت روی آن کوه بلند

      آب برمی دارم، من از آن چشمه و رود

                      از صدای بلبل

                         از نسیم سحری

                            مست خواهم گردید؛

         همچنان قاصدکان

                 زلف بر باد دهم

                 رقص کنم

می سپارم دل را، به زلال چشمه

     می خرم داغ شقایقها را

           من به جان شیرین

و چه عشقبازیها بکنم

              با گل و بلبل و کوه


  
نویسنده : مریم ; ساعت ٧:٤۸ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۳/۱٦
تگ ها :