مریم سپید

بهاران چو گل از چمن بردمد / گل مریم از خاک من بردمد

دوباره بهار

جاوید زی ای تو جان شیرین                      هرگز دل تو مباد غمگین

از راه وفا گسسته ای دل                          بر اسب جفا نهاده ای زین

عاشق ترم ای پسر ز خسرو                      نیکوتری ای پسر ز شیرین

عاشق خوانند مرا و بی دل                        زیبا خوانند تو را و شیرین

آنم من و  صدهزار چندان                           آنی تو و صدهزار چندین

عشاق چو روی تو ببینند                           وان خال سیاه و زلف مشکین

بر روی توام زنند احسنت                          در عشق توام کنند تحسین

هرگاه که بایدت تماشا                              شو چهره خویشتن همی بین

حقا که خوشست نوش کردن                     بر چهره تو شراب نوشین

 

بهار دل انگیز و فرح بخش از راه میرسه و اگر ما غافل باشیم از دست میره.

حال و هوای بهار رو دوست دارم. شلوغی و تکاپوی مردم رو که انگار در طول سال هیچ خریدی نکردن و حالا میخوان جبران کنن. این جنب و جوشی که به جون شهر افتاده رو دوست دارم.

یه عهدی با یکی از دوستام داریم که هر سال یکی دو روز مونده به عید میریم تجریش و بعد از زیارت توو همون حوالی بین شلوغیها چرخ میزنیم. سمنو عمه لیلا میخریم و هر چیزی که سفره هفت سین لازم داره. بعد یه نهاری میخوریم و آخرسر هم چنتا گل سنبل. چند سالی هست که این قرار رو داریم، نمیدونم آیا سال دیگه هم میتونیم این برنامه رو اجرا کنیم یا نه؟ چون دوست جون من واسه بورس دکتری اقدام کرده و احتمال داره که نباشه. میخوام از لحظه لحظه بودنمون کنار هم استفاده کنم.

برای هفته اول سال جدید برنامه مشهد و زیارت امام رضا رو داریم . تا خدا چی بخواد.

آرزو میکنم سال جدید برای همه با عشق و شادی آغاز بشه و ادامه پیدا بکنه...

  
نویسنده : مریم ; ساعت ٩:٢٧ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۱٢/٢٢
تگ ها :